I love change

De afgelopen weken is er veel geschreven over de veranderingen in de winkelstraten. De mededeling van zowel V&D als Macintosh Retail Groep als de DA drogisterij over hun mogelijke faillissement veroorzaakte een ware schokgolf.

Niet in de laatste plaats bij het personeel. Want je zult maar vlak voor Kerstmis te horen krijgen dat 2016 een niet zo heel gelukkig nieuw jaar wordt. (Ik begrijp ook wel dat hier nooit een goede timing voor is, maar zuur blijft het wel voor de medewerkers).

Ik leef natuurlijk van en voor winkels, maar deze 'retail-tsunami' had ik verwacht en is ook terecht. Juist omdat ik zo van winkels hou ben ik blij met deze vloedgolf. Want eerlijk is eerlijk: hoe warm of koud werd u nog van het assortiment in die winkels? Of van de winkel zelf? De heftige veranderingen in retail die door Lidewij Edelkoort al lang geleden voorspeld zijn, zijn nu aan de hand: er zijn of luxe winkels of discounters en alles in het midden ('stuck in the middle') verdwijnt.

We need change

Die veranderingen zijn ook nodig. De wereld is nou eenmaal veranderd (en blijft veranderen) en daar gaan we in mee. Of niet. Maar niet mee veranderen betekent in veel gevallen dat je de zaak wel kunt sluiten.

Als consument kunnen we heel hard roepen dat het zo erg is voor de winkelstraten, maar we werken er toch zelf aan mee? Sinds de Primark vindt men (ik nadrukkelijk niet) 50 euro voor een jurk veel geld en vinden we zelfs de Hema duur, want de Action is veel goedkoper. We kunnen eindeloos discussiëren over of dit zo is of niet en of Action een OK winkel is of niet, maar feit is dat ik op de weg meer Action-vrachtwagens tegenkom dan die van de Hema. En dat komt niet omdat het bij de Action zo rustig is. Toch? Kortom als consument zijn we al lang meegegaan in die veranderingen en we vinden het nog fijn ook, want wij hebben meer voordeel en meer keuze.


What will never change

In die retail-tsunami is echter 1 ding storm-proof en dat is 'De Mens Die In De Winkel Werkt'. Want hoeveel 'discount' of juist luxe we ook krijgen: als je slecht geholpen wordt ben je dat voordeel of die beleving snel vergeten. Even een filosofische noot: maar is het juist niet nu in deze snelle, drukke, digitale 'pressure cooker' tijd voor echte aandacht en contact? Het lijkt een open deur maar het is voor veel winkels nog een hele kluif om voor elkaar te krijgen.

Want wat vervloekte ik dat winkelmeisje van een niet nader te noemen machtige hippe mode-winkelketen, die mij toebeet dat ik 'alles wel weer even netjes terug moest leggen want ik heb net opgeruimd'. Ik had nog niet eens wat gepakt. Sterker nog: ik had haar een enorme verkoop-kans gegeven en die wuifde ze weg met 'dat ligt daar ergens'. Leuk dat 'veel voor weinig', maar ik ga gewoon weer naar die aardige zelfstandige winkelmevrouw met bijzondere merken. Dan maar 'weinig voor veel'.



...want beste bazen van grote winkel-ketens: HET MAAKT ECHT WEL EEN VERSCHIL hoe je te woord wordt gestaan. En of ze je echt helpen of niet.

Dat er ook ketens zijn die investeren in hun personeel en alle retail-veranderingen goed oppakken, bewees mijn bezoek aan een landelijke schoenenketen. In de hele ruime winkel stond middenin de zaak een leuk vormgegeven mini-bioscoop met tribune. Kinderen (en grote mensen) konden TV kijken en ondertussen werd de maat opgenomen, eindeloos gepast en dus verkocht. Nou was de juiste maat niet in de winkel op voorraad maar de ervaren, hele aardige verkoper zei 'als ik het nu online voor u bestel heeft u het morgen met de post in huis' en deed de bestelling voor mij (in plaats van dat ik zelf stond te hannesen).

Mooi voorbeeld van dat het 'nieuwe winkelen' toch oude waarden als service en echte aandacht nodig heeft. Want als de schoenverkoper had gezegd dat ik 'daar ergens' online zou kunnen bestellen had ik het toch mooi niet gedaan.
Daar verander ik echt niet in.